Istanbul

Dichtbij een aanzet, eerst nog licht,
wordt elders herhaald, met minder gewicht.
Stemmen zwellen aan, één voor één,
over een afstand, steeds verder hier vandaan.
Geluiden, in drie dimensies verspreid,
de ruimte wordt groter, naarmate de klank zich verbreid.

Met ogen dicht ontdek je de wijdte,
steeds verder om je heen.
Je gehoor wordt gestreeld,
je zweeft over je eigen beeld.

Een refrein begint zich te vormen,
door herhaling en melodie.
Een boodschap bergt zich in woorden,
al herken ik alleen de akkoorden.

Een reisverslag – Malawi

Eten en slapen bij mensen die nog nooit een blanke hadden gezien, een aanvaring met een Black Mamba, gezwommen op zo’n 80 meter van een tiental krokodillen vandaan, honderden leuke gesprekjes en duizenden zwaaiende kinderen. Met de fiets door Malawi was een bizar en uitdagend plan. Het was zwaar, maar ik heb het overleefd en er zeker geen spijt van. Na zo’n zestig uur fietsen, een fijne lift en een trage ferry heb ik het hele Malawi-meer van noord naar zuid voltooid.

Na het fietsavontuur heb ik de bus genomen naar het Mulanje Massief. Dit is een eenzaam groepje bergen dat 2500 meter boven het vlakke landschap uitsteekt. Dit levert ontzettend verre uitzichten en steile paden op, wat het een droom voor iedere bergbeklimmer maakt. Ik heb mij er dus heerlijk kunnen vermaken tijdens een drie daagse tocht tot drieduizend meter boven zeeniveau.

Nu ben ik kapot, wil ik iedereen thuis weer zien en mijn afstudeerverslag eens afronden. Zaterdag vlieg ik, zondagmiddag ben ik hopelijk op tijd terug in Nederland om dé finale mee te maken (vlucht KL4140 Nairobi-Schiphol, aankomst 15:55 uur). Hartelijk dank allemaal voor de leuke reacties, mailtjes, sms’jes en zelfs telefoontjes. Dat hielp allemaal erg goed tegen de eenzaamheid die me af en toe toch wel parten heeft gespeeld: volgende keer mag er wat mij betreft weer iemand met me mee … De groeten en tot snel!

Jorik.

Log 2×2, dag 3

Doel: Vanaf de grens tot Lake Malawi.
Voor het donker de weg op.
Ik ga sneller dan een ossenkar, dat is tenminste iets.
Ook in Afrika heb je op de fiets altijd wind tegen.
De weg is zowaar nog slechter dan gister.
Door het stof piept de ketting na twee dagen als na twintig jaar.
Nieuwe olie, hoef niets te betalen.
Zon. Verbazing en aanmoediging langs de weg.
De heuvels blijven hoog en oneindig.
Na vier uur op een derde van de afstand.
Halverwege wordt de weg minder hobbelig.
Muziek. Wat goed dat ik die altijd bij me heb.
Langere afstanden dalen, fietsen op de maat.
Hèhè, nu begint het te lijken op iets dat misschien leuk is.
Het schiet op.
Hard dalen betekent hard schudden, maar de fiets houdt!
Hoe dichter bij het eind, hoe groter de prestige. Met pijn in mijn hart een lift afgewezen.
Laatste 22 km: Asfalt. Hulde voor eenieder die verantwoordelijk is voor dit wonder!!
Als ik nog energie zou hebben, ging het nu heel hard.
Laatste 5 km, ik ben op.
Eten, wachten, proberen.
Na 11 uur nonstop fietsen: Het meer. Een bed, een douche.
Verbrand! Volgende keer zonnespul smeren.
Het ‘hoe’ is onderhand wel duidelijk. Het waarom begint wat te dagen: vele gesprekjes, goedbedoelde gelukswensen, leuke reacties.
En vanaf nu voornamelijk asfalt. Dat wordt pas vakantie!

Log 2×2, dag 2

Pijn in mijn knieen. Heet dat peespijn?
Meer heuvels, meer slechte weg.
Verwarring over kilometers, mijlen, plaatsnamen.
Eindelijk, de grens. De zon schijnt weer.
Zambia ben ik op tijd uit, nu visumloos Malawi in.
Nooit zulke vriendelijke douaniers ontmoet.
Winkels, water, simkaart, geld, slaapplaats.
Douche.
In totaal 10 uur gefietst.
Mijn kaart zei 85 km, mijn knieën weten beter.
Eten, bier, voetbal, Malawezen.
Relaxed!

Mijn nieuwe telefoonnummer in Malawi: +265 (0) 881077767
Ik kan alleen een groot aantal nummers niet bereiken, waarschijnlijk ivm bepaalde Nederlandse netwerken. Jij kunt mij misschien wel bereiken.

Log 2×2, dag 1

Trein arriveert in grensplaats Nakonde. Hiervandaan ga ik richting Malawi.
Flarden mist, koude wind.
Ietwat onwennig mijn tas opgesjord, overdwars.
Afstand tot Malawi; ze zeggen 200 km, mijn kaart weet beter.
Zambiaans visum loopt morgen af, liefst vandaag de grens over.
Overal “Hello how are you”, geen tijd voor een gesprekje.
Een weg van stenen en aarde. Heuvels.
Stuiterend naar beneden, omhoog blij met de extra versnellingen.
Na drie uur op eenderde, jammer dat ik laat vertrok.
Banden oppompen, harder fietsen.
Bochten zonder rede.
Winkels zonder water.
Zes uur zonder pauze, ik ben er nog lang niet.
Ondergaande zon, binnen een half uur zie ik niets meer.
De hele dag al niets dan hutjes langs de weg.
Vragen om eten en slaapplaats, hartelijk ontvangen.
Hilarische blikken bij het opzetten van mijn tent.
Niet te veel Nshima eten, anders hebben de kinderen niets.
Slapen, heerlijk!
Koek, crackers en geld in ruil voor de gastvrijheid.

Op verzoek

Iedereen bedankt voor de felicitaties! Ik heb een mooie verjaardag achter de rug. Nu op verzoek een kernachtige beschrijving van mijn afstudeeronderzoek hier in Zambia. Verder een bondig vooruitzicht van mijn verdere Afrika plannen en tenslotte een beknopte tipparade. Kort en krachtig, lekker summier en dus to the point .

Iets met water
Ik ben in Zambia voor mijn afstudeeropdracht, maar wat doe ik dan precies? Nou, ik ben bezig om te kijken hoeveel watertekort je kunt voorkomen voor watergebruikers stroomafwaarts van een stuwdam, wanneer je de timing van een waterstroom voor het milieu verbeterd. Dat doe ik aan de hand van voorspellingen van de verwachtte instroom in het stuwmeer. Om dit allemaal te berekenen, heb ik zelf een model gemaakt waarin ik het bovenstaande uitprobeer, en hiervoor gebruik ik de realistische gegevens uit een testcasus. En die testcasus is de Ithezi Thezi dam in de Kafue Rivier in Zambia. En Zambia, daar ben ik dus nu.

De benodigde gegevens waarmee ik die dam en de hele situatie eromheen kan simuleren in mijn model, heb ik nu bijna allemaal binnen. Hiervoor ben ik bij allerlei bedrijven en instanties langs geweest. Nu hoop ik nog een aantal experts te spreken op het gebied van stuwdambeheer en op het gebied van de waterbehoefte voor de natuur beneden de Ithezi Thezi dam.

Als ik straks terugkom (11 juli) hoop ik met mijn model en met de verzamelde gegevens al heel veel resultaten te hebben gedraaid en deze te hebben geanalyseerd. In Nederland kan ik dan vervolgens mijn verslag afschrijven en hoop ik zo snel mogelijk klaar te zijn met mijn afstuderen.

Met de fiets door Malawi
Ik heb in Lusaka een fiets gekocht. Een mountainbike. Waarom? Omdat ik het plan heb gevat om te fietsen, vanuit het noorden van Malawi langs meer, bergen en dorpen naar de hoofdstad Lilongwe. Inmiddels heb ik noodzakelijke benodigdheden verzameld zoals extra versnellingen, een bidonhouder en een stok met wat elastiek om mijn backpack achterop de fiets te binden. Dat laatste klinkt wat vreemd, en dat is het ook. Ik kwam pas op dit idee hier in Zambia, dus ik was geenszins voorbereid op een fietstocht en moet mijn backpack dus met wat kunst en vliegwerk achterop binden. Het duurt nog een paar weken, maar ik heb er nu al ontzettend veel zin in!

Torrent Tijdverdrijf Tipparade
Ik had in Nederland al de 6 seizoenen van de televisieserie ‘Lost’ gedownload om de nutteloze uurtjes mee door te komen, helaas valt de serie wat tegen (recensie via de Pandemonium website). Wat ik iedereen wél kan aanraden is de serie ‘Arrested Development’. Een vlotte serie vol droge humor waar je geen genoeg van kunt krijgen. Let er wel even op dat je de serie chronologisch bekijkt, vanwege de veelvuldige insight jokes.

Hartelijke groeten!
Jorik.

Wildkamperen in het echt

Hoop en angst, het zijn bijna elkaars antoniemen. Maar net zoals met haat en liefde, kunnen hoop en angst ook samengaan. Dan wil je heel graag dat er iets zal gaan gebeuren, maar eigenlijk ben je er tegelijkertijd ontzettend bang voor. Dat heb ik een aantal keer ondervonden in het Kafue National Park, waar onder meer nijlpaarden, olifanten en leeuwen vrij rondlopen.

Daar ben ik afgelopen weekend met Jasper en Linde heen geweest, deels voor mijn studie en deels voor de natuur. Door dit natuurpark stroomt de Kafue Rivier, met daarin de Ithezi Thezi stuwdam. Deze dam fungeert als studie casus in mijn afstudeeronderzoek. Maar omdat ik via een contact goedkoop in een lodge kon zitten, konden we de bezichtiging van de dam mooi combineren met een bezoek aan het park.
We zijn daar met een heel klein bootje de Kafue Rivier op geweest, waarbij de gids behoorlijk zenuwachtig was omdat de buitenboord motor af en toe wat aan het sputteren was. In principe was dat geen probleem, we hadden immers een peddel en met de stroom mee waren we zo weer terug bij de lodge. Echter, we voeren vlak langs tientallen nijlpaarden, en met in het achterhoofd de wetenschap dat nijlpaarden hier na de malariamug de meeste menselijke slachtoffers eist, had de gids liever gewoon een betrouwbare motor gehad. Hij zwengelde de motor dan ook telkens weer met spoed aan zodra we een nijlpaard in de buurt spotten. Dan bekruipen de angstgevoelens mij toch ook wel, alhoewel ik stiekem toch hoopte dat zo’n beest op je af komt lopen, zijn bek open trekt, een hap uit de boot neemt en dat wij dan ternauwernood het beest van ons af kunnen slaan met de plastic peddel. Oké, ik weet wel beter, maar dat zou wel een fantastisch verhaal zijn..

Ook op het vaste land voel je je er niet veilig. Omdat de vorige nacht nog drie olifanten bij de lodge waren geweest, en omdat je overdag regelmatig een diep gegrom kunt horen, keek ik toch elke keer als ik naar de wc liep even om mij heen. Bang om ineens zo’n enorm beest letterlijk tegen het lijf te lopen, maar oei, wat zou dat tegelijkertijd vet zijn geweest!

Uiteindelijk was het ‘t spannendst toen we ‘s avonds in de open lucht gingen slapen: In het wild, op een heuvel, onder een rots, tussen twee waakvuren die we de hele nacht aan moesten houden. Als in een shot van een Wild West film, maar dan zonder de cowboy hoed en met beesten in plaats van bandieten. We hadden daar met zonsondergang en -opgang een prachtig uitzicht op een oneindig beboste vlakte, met in de verte af en toe een brul. En ook hier hoopte ik eigenlijk dat er een leeuw, olifant of nijlpaard ons kampement binnen zou wandelen, maar was ik tegelijkertijd erg blij dat dát niet gebeurde..

Later een bericht over waarom ik zonodig naar die ene stuwdam moest voor mijn onderzoek, waarom ik hier een fiets heb gekocht en een tipparade van televisieseries!

Groeten van verweg!

Livingstone, een beleving.

Aangezien ik voor mijn studie al een aantal interviews heb gehad waar ik flink wat waardevolle informatie vandaan heb, vond ik dat ik wel een aantal dagen naar Livingstone kon gaan. Livingstone is bekend van de Victoria Falls, de waterval met heel veel superlatieven in de Zambezi Rivier. Ik had mij voorbereid op gewoon een mooie waterval, maar ik had niet verwacht dat er naast de mooie foto’s ook een hele ervaring aan vast zou zitten..

Spetterende Victoria Falls
Op dit moment is het regenseizoen net over en zijn de Victoria Falls op hun hoogtepunt wat betreft de hoeveelheid water die er vanaf valt. Het valt zo’n 100 meter omlaag en de helft komt vervolgens weer 150 meter omhoog. Je kunt de plek van kilometers afstand al zien vanwege de wolken die vanaf deze plek de lucht in groeien. Van dichtbij zie je één grote felwitte wolk, waar continu een donderend lawaai vandaan komt. Af en toe kun je tussen de wolken door gluren en zie je een razende stroom water naar het oneindige denderen. Maar zelfs de mooiste foto op het beste moment kan het unieke element van de waterval op geen enkele manier bevatten. Het gaat hier namelijk om de ervaring. Wanneer je over het pad loopt dat je tot op een paar honderd meter van de waterval leidt, zwem je als het ware door de hevigste regenbui ooit, en dat bij een blauwe hemel. Het water klettert van alle kanten op je af, en binnen enkele seconden ben je doorweekt tot op het bot. Ongelooflijk!

Beestenboel
Iedereen die in Afrika is geweest moet natuurlijk tenminste een paar levensgevaarlijke beesten van luttele meters afstand hebben gezien. Check! Samen met drie Nederlanders (Robert, Robert en Peggy) had ik al in de immense tuin van een hotel vlak bij de Victoria Falls loslopende varanen, impala’s, giraffen en zebra’s gespot, maar later zijn we ook op wandelsafari in een echt National Park geweest. Hier hebben we ook nog pumba’s, gnoe’s, krokodillen en neushoorns van heel dichtbij kunnen zien. Vooral bij de neushoorns was ik blij met de zwaarbewapende opzichters die met ons meeliepen, want dat waren toch wel erg grote beesten.. Oja, mijn filmpje van twee parende bavianen is natuurlijk ook een aanrader!

Adrenaline
Na vroeger te hebben gebungee-jumped en geskydived, heb ik nu mijn ‘High Five’ nu afgemaakt met face-down abseilen, de Flying Flox en de Gorge Swing. En dan nu in het Nederlands: Ik heb mij een hele ochtend vermaakt in een ravijn van de Zambezi Rivier, met hoogtes, angsten en adrenaline.

Het abseilen deed ik Mission Impossible-stijl, dus met het gezicht richting de grond liep ik over een rotswand recht naar beneden. Dat was vooral in het begin heel eng, maar al snel kon ik springen, draaien en lachen. De Flying Fox houdt in dat je wederom aan je rug bevestigd bent, maar nu aan een kabel die over het ravijn is gespannen. Je neemt een aanloop en springt dan het diepe in, terwijl je gelukkig op dezelfde hoogte blijft hangen en over het ravijn vliegt. Omdat je constant vast zit heb je nauwelijks een moment waarop je bang kunt zijn, zodat dit echt een hilarische activiteit was. De Gorge Swing was daarentegen wel degelijk eng. Je stapt het ravijn in terwijl je vast zit aan een touw dat midden boven het ravijn bevestigd is, zodat je na een vrije val van 50 meter naar de overzijde wordt geslingerd, vanwaar je weer terug zwaait totdat je middenin stil komt te hangen.

Wat ik bij de Gorge Swing heb meegemaakt is voor mij onmogelijk om op te schrijven. Ik hou het dan ook maar bij steekwoorden als: dodelijk beangstigend, enger dan skydiven of bungee jumpen en nooit meer weer.

Doorzettingsvermogen

Sloppenwijken. Je kent ze van tv, van foto’s, van ideeën. Je kent ze dus eigenlijk niet, tot het moment dat je er in rondloopt. En dan nog, zie je slechts een beeldopname van een enkel voorbeeld dat geen prototype hoeft te zijn.

Ik ben met Iris, een Nederlandse studente die een weekje in Lusaka was (link), naar een sloppenwijk in Lusaka geweest met een gids die er zelf vroeger als weeskind is opgegroeid. De belangrijkste openbaring voor mij was dat onze gids vertelde dat mensen er over het algemeen helemaal niet weg willen. Er is weinig behoefte aan verandering, voortkomend uit een bepaalde luiheid die de meeste mensen hier eigen is. Die luiheid kun je trouwens ook zien als een relaxte levenshouding, benadrukt door de keiharde reggae-achtige muziek die je regelmatig uit een klein hutje hoort schallen.

Er blijkt best wel een mogelijkheid te zijn om je uit het leven van de sloppenwijk te werken, zoals onze gids zelf indertijd heeft gedaan. Waar velen weinig interesse voor school hebben, heeft hij het met doorzettingsvermogen tot de universiteit gehaald. En nu is hij zelfs een van de oprichters van een dansschooltje voor straatkinderen. Dat is een project als vele anderen, met als doel om deze kinderen wat om handen te geven. Zo zijn er ook voetbalcompetities en is er kinderopvang met spelletjes, opvoeding en les, gerund door de iets oudere kinderen zelf. Let wel, dat zijn allemaal projecten die met behulp van ontwikkelingsorganisaties zijn opgezet.

In deze sloppenwijk (Garden Compound) vond ik dan ook veel plezier en levendigheid, ondanks de duidelijk aanwezige armoede. Maar zoals gezegd, ik zie slechts een enkel voorbeeld; ik kan mij goed voorstellen dat er veel schrijnendere gevallen bestaan.

Zie ook de foto’s rechtsboven deze pagina!

Leve de Koningin!

Fris gras onder de voeten, het volkslied, Grolsch in de ene hand, een frikadel in de andere. Ik had het nooit verwacht, maar Koninginnedag in het buitenland is zo mogelijk nog Hollandser dan in Nederland zelf. Het blijkt dat op iedere Nederlandse ambassade wel een feestje wordt gegeven voor de locale landgenoten, en in Lusaka hadden we het geluk dat Grolsch en Kenya Airways sponsoren waren: Een volledige avond was er gratis bier, patat, bitterballen, en was de haringboer uit Noordwijk over komen vliegen.

Over de haring waren de meningen van de Zambianen verdeeld. Gelukkig kon Stanley de lekkernij prima waarderen, zie foto (link)!!

Gastvrij Zambia

Gister ben ik naar een studentenfeest van een Lusaakse Hogeschool geweest. Ik was hiervoor uitgenodigd door ene Phil, een Zambiaan die ik in het vliegtuig heb ontmoet. Tijdens deze avond heb ik ontdekt dat de economische crisis nauwelijks in het Zambisch nieuws is geweest, dat hier whisky in plastic zakjes per meter wordt verkocht, dat hier de kindertoeslag is afgeschaft omdat dit een rede was om extra veel kinderen te krijgen, en dat drunk driving helaas de gewoonste zaak van de dag is.

Phil is een schoolvoorbeeld van een gastvrij man die graag wilt dat buitenlanders het land leren kennen. Ook elders kom ik veel vriendelijkheid tegen; altijd als ik iemand op straat een vraag stel, wordt ik geduldig en uitgebreid geholpen. Maar toch hangt er een ambiance op straat waardoor ik mij niet helemaal gemakkelijk voel. In tegenstelling tot in Vietnam, waar je werd nagekeken met een verlegen, stiekeme blik of met een brede glimlach, wordt hier meer een blik op je geworpen met de vraag wat ik hier in hemelsnaam doe. Ik ga mij dan vanzelf persoonlijk schuldig voelen voor het feit dat ik blank en dus rijk ben. Nonsens natuurlijk, want ik ben helemaal niet blank.

Ach, waarschijnlijk komt die ongemakkelijkheid voornamelijk voort uit mijn eigen blik op de omgeving, dus ik moet gewoon even wennen aan deze nieuwe wereld.

Verder is alles goed en wel: Ik overnacht in een eigen hostelkamer, ik heb een mooi persoonlijk kantoortje waar ik overdag aan mijn studie werk, en ik weet de weg in de stad al te vinden. Foto’s heb ik nog niet: Lusaka is niet bijzonder mooi en giraffen, leeuwen en olifanten ben ik nog niet tegengekomen.

Mijn nieuwe telefoonnummer: +2609 7461 0262. Een sms vanuit Nederland kost je denk ik zo’n 15 cent.

Groeten uit Zambia!

Tweede poging

Deze week zit ik in een temporaal niemandsland. Ik heb een gratis weekje tijd te pakken. Een verplichte vakantie. Ik zit vast, in tijd en in eigen land.

De lucht boven Nederland is in decennia niet meer zo helder en streeploos geweest als afgelopen zondag. Hij was net iets donkerder blauw dan normaal en iedereen weet natuurlijk dat dat allemaal kwam door het natuurgeweld van de Eyjafjallajökull vulkaan. Allemaal leuk fijn en aardig, maar dit resulteerde helaas wel in de annulering van mijn reis naar Johannesburg.

Onderhand heb ik een nieuw ticket geboekt, dit keer direct naar Lusaka, Zambia. Heel misschien ga ik in de loop van de tijd alsnog heen en weer naar Johannesburg, maar dat is nog onzeker. Het nieuwe reisschema: Aanstaande zondag vertrek ik naar Lusaka voor 2 maanden, daarna 2 weken Malawi en 11 juli kom ik terug in Nederland.

Nogmaals, tot ziens!

Halsoverkop

Hoi !!

Gister onstond er een idee dat het voor mijn afstudeeropdracht wel interessant is om naar een Project Week te gaan, waarbij allemaal mensen aanwezig zullen zijn die mij hopelijk kunnen helpen met mijn afstudeeronderzoek. De betreffende week is echter in Johannesburg, en begint aanstaande maandag. Maar wat is er nou leuker dan spontane ideeën ook gewoon uit te voeren!

Vanmiddag heb ik dus een vliegticket geboekt, en als de vulkanische interruptie geen roet in het eten gooit (…) zal ik aanstaande zondag naar Johannesburg vliegen. Ik was al voorbereid op een lange reis naar Zambia, maar toch was het ietwat onverwacht omdat ik eigenlijk pas over een week voor mijn studie naar Afrika zou gaan, en helemaal niet naar Johannesburg. Mijn huidige reisschema in het kort: 2 weken Johannesburg, 8 weken Lusaka, 2 weken vakantie in Malawi.

Welke studie? Hoezo Afrika? Wie is Jorik? Die vragen beantwoord ik later misschien nog eens op deze site. Nu nog even niet.

Op deze website zal ik de komende drie maanden af en toe een update geven van mijn belevenissen. Ik probeer ’t niet te langdradig te maken en zo mogelijk zelfs interessant. Als je het leuk vind kun je hierboven je mailadres opgeven om een mailtje te krijgen als ik een nieuw bericht plaats. Vergeet vervolgens niet om te op de link te klikken in de bevestigingsmail!

Tot het volgende bericht, of over tweeëneenhalve maand!

Jorik.

Verwijzing

Voor alle berichten die ik tijdens mijn stage in Vietnam heb gepost, verwijs ik graag naar mijn waarbenjij.nu site. - klik -

Eerste bericht

Welkom op de Digitale Wereld van Jorik Chen. Deze pagina zal de komende tijd worden aangepast naar zijn wensen. Even wachten nog, vanaf dan is het een Wereld van Verschil.

Overigens, voor mij is dit even nieuw als voor jou. Veel plezier ermee!

Groeten,
Jorik.